KATIKA ulimwengu wa leo, ambapo taarifa husafiri kwa kasi na kila kona ya dunia inaonekana kuwa karibu zaidi kuliko hapo awali, bado kuna jambo moja la msingi ambalo halipaswi kupuuzwa amani. Bila amani, hakuna maendeleo. Bila amani, hakuna ustawi. Na bila amani, maisha ya mwanadamu hupoteza mwelekeo.
Kauli hii inasisitizwa vyema na simulizi ya Subira Sona, mfanyakazi wa majumbani anayefanya kazi nchini Oman. Kupitia uzoefu wake, anatoa onyo zito kwa Watanzania na jamii nyingine zinazoishi katika amani: msichukulie amani kama kitu cha kawaida.
Subira anaeleza kwa masikitiko jinsi hali halisi ya vita ilivyo tofauti kabisa na watu wengi wanavyofikiria. Kwa wale wanaoishi mbali na maeneo ya migogoro, vita inaweza kuonekana kama jambo la kusimuliwa tu kwenye vyombo vya habari. Lakini kwa waliopo katikati ya machafuko, ni jambo la kutisha lisiloelezeka kwa urahisi.
“Hapa nilipo walishambulia… usiombe kuona bomu likitua sehemu mlipo,” anasimulia kwa sauti iliyojaa hofu na kumbukumbu mbaya.
Kauli hii pekee inatosha kutufungua macho. Vita si sinema. Ni maumivu, ni uharibifu, na ni kupoteza kila kitu kwa sekunde chache.
Mbali na athari za moja kwa moja kwa maisha ya watu, Subira pia anagusia jambo muhimu sana—uchumi. Anasema wazi kuwa kukosekana kwa amani kunasababisha kushuka kwa uchumi, hali inayowaathiri wananchi wa kawaida zaidi kuliko hata viongozi.
Anataja kuwa hata rasilimali kama mafuta, ambazo kwa kawaida huonekana kama chanzo cha utajiri, zinaweza kuwa sababu ya migogoro na kushuka kwa uchumi pale zinapohusishwa na vita. Hii inaonyesha kuwa bila utulivu wa kisiasa na kijamii, hata rasilimali nyingi haziwezi kusaidia taifa kusonga mbele.
Katika mazungumzo yake, Subira anaonya dhidi ya tabia ya baadhi ya jamii kujilinganisha na mataifa yaliyoendelea. Anasema kuwa nchi hizo zina uwezo mkubwa wa kiuchumi na kijeshi, hivyo hata zinapopitia vita, zinaweza kujijenga upya kwa haraka.
Lakini kwa nchi zinazoendelea kama Tanzania, hali ni tofauti kabisa.“Wao wanaweza kupigana vita na baada ya muda wakarudi kama kawaida, lakini sisi hatuwezi,” anasisitiza.
Hii ni hoja nzito inayopaswa kufikiriwa kwa kina. Vita kwa nchi maskini au zinazoendelea si tu uharibifu wa muda mfupi—ni pigo linaloweza kurudisha nyuma maendeleo kwa miongo kadhaa.
Amani si jukumu la serikali pekee. Ni wajibu wa kila mmoja wetu. Tunapaswa kuilinda kwa maneno yetu, matendo yetu, na maamuzi yetu ya kila siku. Tusikubali kuchochewa na chuki, propaganda au ushawishi kutoka nje unaoweza kuvuruga mshikamano wetu.
Subira anahitimisha kwa wito mzito: “Tuilinde amani yetu kwa namna yoyote… hakuna kitu kizuri kama amani.”
Kwa kuzingatia yote haya, ni wazi kuwa amani si kitu cha kubahatisha bali ni tunu inayohitaji kulindwa kwa nguvu zote. Tusiruhusu tofauti za kisiasa, kikabila au kidini kutugawa. Tusikubali kuiga mifumo ya mataifa yaliyo katika migogoro.
Badala yake, tujifunze kutokana na makosa ya wengine na kuthamini tulichonacho. Kwa sababu ukweli unabaki kuwa ule ule amani ikitoweka, kila kitu kingine hupoteza maana.
Ni wakati wa kuchukua hatua. Ni wakati wa kusema kwa sauti moja: TUNAITAKA NA TUTAILINDA AMANI YETU.